ازین عمری که تلخ تلخ بگذشت

به هرموجی که میگفتم عم خویش

                                        سری میزد به سنگ و بازمیگشت

زمستان

گفته بودم از زمستان ؛ فصل بي برگي ؛فصل چون من !

سرودي تازه گرد آرم برايت اي بهارين

جلوه رستن و حال اين عهد با آگاهي از هجران نا هنگام تو بسيار سنگين است. برف ! ا

ين آسماني خوشه بسيار دانه؛يك حديث شعر غمگين است.دلم خوش بود

اي هنگامه شيرين   بهار آيينه ديرين         مي گوييم ز برف و سختي و سرما

به تلخي مي سرايم

ز بي تو بودن را

به اميدي كه بعد از سردي و ترديد ؛عبور از فصل بي خورشيد بر دروازه ديدار موعد

سرشت و سرنوشت من  بهار روي پر مهر تو مي خنديد .و حالا اين من و اين ناله

هاي سرد

سردي سخت ؛بي هنجار و معني چون هجوم درد .

آري اينك مي سرايم من زمستان را …

 خبر ناباورانه ؛سرد و رويين بود؛

بهارت رفت؛يارت رفت

شنيدم تا تمام هستيم يك سر به غارت رفت

بت من مرا كدامين سنگ به فرجام ؛نشان كينه خود كرد  كدامين چهره بد خيم به

كردار؛آسماني صورتم را اين چنين آينه خود كرد. دست تقدير كه بود از آستين شوم

نيرنگ كی اين زخم بيرون شد. دل نرم از اين فتنه و آشوب دوباره سخت مجنون شد.

سرم مدهوش دلم پرجوش ؛نگاهم كوهي از يخ ؛كوهي از اندوه بي پايان

اهوراي من اين صدپاره خونين كه دل خوانند؛دگر مدفون آواراست.

هر يك پاره اش تمثيلي از جان كندني زار است   من سرمست پرشور؛پر از اميد!

به جاي آن كه گويم شعر مستان را  به جام غم به هذياني لبالب مي سرايم مرگ

را؛شعر زمستان را . دل شوريده ام ارزاني اندوهت اي شيرين.

اي ياد توديوان من و نام تو آهنگين

پروازت سلامت باد اي سيمرغ پاك آيين.              

به ياد آرزوهايي كه مي ميرند اي پادشه خوبان داداز غم

سكوتي مي كنم سنگين تر از  تنهايي

 .                     

صدای تو خوب است

صدای توسبزینه ی ان گیاه عجیبی است

که درانتهای صمیمیت حزن می روید

درابعاداین عصرخاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیاتابرایت بگویم چه اندازه تنهای من بزرگ است

وتنهایی من شبیخون حجم توراپیش بینی نمی کرد

وخاصیت عشق این است

کسی نیست

بیازندگی را بدزدیم ان وقت

میان دو دیدار قسمت کنیم

                                                      یلدا مبارک

 عاشقت خواهم ماند بي آنکه بداني دوستت خواهم داشت بي آنکه بگويم

درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني گوش خواهم داد بي هيچ سخني در آ

غوشت خواهم گريست بي آنکه حس کني در تو ذوب خواهم شد بي هيچ

حراراتي اينگونه شايد احساسم نميرد

میرم سراغ آینه ی تو اتاق نگاهش میکنم .همیشه با خودم فکر می کردم که چرا دختر تو آینه

غمگین و افسردست؟همه ازش می پرسیدن چرا اینقدر قیافت اشک آلود و ناراحته..آخه همیشه

اشکاش تو چشمش جمع شده بود..آخه همیشه این شکلی بود..اون دخترک نمی تونست دردشو به

هیچ کس بگه..آخه دیگه کسی واسش نمونده بود که سرشو رو شونه هاش بذاره و واسش گریه کنه

کاش ميشد هيچ کس تنها نبود                        کاش ميشد ديدنت رويا نبود 

 گفته بودي با تو مي مانم ولي...

رفتي و گفتي که اينجا جا نبود              ساليان سال تنها مانده ام شايد اين رفتن سزاي من نبود .

من دعا کردم براي بازگشت دست هاي تو ولي بالا نبود

باز هم گفتي که فردا ميرسي                 

کاش روز ديدنت فردا نبود

امروز مي نويسم تا فرداي تلخ جدايي بياد آوري مرا

 خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم